Սրճարանը դատարկվում է:
Աթոռները դասավորում են, խոհանոցից լսվում է ամանեղենի չխկչխկոցը:
Մնում ենք միայն ես, դու և թախիծը: Ների՛ր ինձ: Ես գիտեմ, դու ուզւոմ էիր, որ մենք այսօր երկուսով լինենք, բայց թախիծս ինձ հետ է: Դու արդեն բարկանում ես, դու պիտի շտապ զանգահարես: Հասկանում եմ՝ անհետաձգելի է:
Սրճարանը դատարկվում է:
Աթոռները դասավորում են, խոհանոցից լսվում է ամանեղենի չխկչխկոցը:
Մենք երկուսով ենք՝ ես և դու՝ իմ թախիծ…
Աթոռները դասավորում են, խոհանոցից լսվում է ամանեղենի չխկչխկոցը:
Մնում ենք միայն ես, դու և թախիծը: Ների՛ր ինձ: Ես գիտեմ, դու ուզւոմ էիր, որ մենք այսօր երկուսով լինենք, բայց թախիծս ինձ հետ է: Դու արդեն բարկանում ես, դու պիտի շտապ զանգահարես: Հասկանում եմ՝ անհետաձգելի է:
Սրճարանը դատարկվում է:
Աթոռները դասավորում են, խոհանոցից լսվում է ամանեղենի չխկչխկոցը:
Մենք երկուսով ենք՝ ես և դու՝ իմ թախիծ…
Խորը լռություն է տիրում, միայն ամանների չխչխկոցն է, որ խաթարում է մեր թախծոտ երեկոն:
Նստած ենք… միայն մենք ենք՝ ես և դու: Դու այնքան մշուշոտ ես, այնքան պարզ, այնքան ցավալի: Կամաց-կամաց մարում ես՝ թողնելով իմ մեջ մի խորը հետք, դու՝ խարհրդավոր արարած, որտեղից դու ծնվեցիր, ո՞վ է քեզ ստեղծել Ասվա՞ծ, թե՞ ես: Չեմ գտնում ոչ մի հարցի պատասխան, չեմ գտնում քեզ, մշուշ է …
Աթոռները դասավորում են, խոհանոցից լսվում է ամանեղենի չխկչխկոցը:
Լռության մեջ նստած եմ միայն ես …
No comments:
Post a Comment